Klik op de foto voor een vergroting
Filmpjes van deze rondreis staan onder het reisverslag

Op Schiphol besef ik eigenlijk pas dat het voorbij is. Over. Ik stap met een brok in m’n keel in de auto en stuur naar huis. Nieuw-Zeeland. Nooit eerder had ik zo’n intense heimwee naar een vakantieland. Tuurlijk: Italië is geweldig voor vakanties. Frankrijk ook. En Spanje. Maar ik zou er niet willen wonen, of werken. Niet eens misschíen. Nieuw-Zeeland wel. Op zeker, zonder enige twijfel. Ik ben verliefd. Net als acht jaar geleden, toen ik het land voor het eerst bezocht. Eenmaal thuis kost het een paar dagen om te herstellen van m’n jetlag – midden in de nacht lig ik met de laptop in bed en lees ik ademloos pagina voor pagina op nieuwzeelandforum.nl. Over werkvergunningen, permits, huisvesting, hypotheekrentes… Ik zie het helemaal voor me: ik ga een magazine maken voor al die backpackers en camperhuurders die het eiland in vier tot zes weken verkennen. Vier keer per jaar. Met mooie routes, toeristische highlights, kortingprogramma’s voor campings. Beng! Naast me dreunt de hand van mijn vrouw op tafel. ‘Als je gaat, ga je alleen. Wij blijven. Klaar!’ Als een zeepbel spat mijn nieuwe toekomst uit elkaar, de knal dreunt na in mijn hoofd. Ik plak een wit etiket op een lege jampot en schrijf er ‘Aotearoa’ op. Dat wordt de spaarpot voor de volgende vakantie. Vanaf die dag leeg ik elke week m’n portemonnee...

Gebied: Bay of Islands
Doen: Waitangi Treaty Grounds, www.waitangi.net.nz, Dolphin Discoveries, www.explorernz.co.nz

De volgende ochtend sturen we de camper naar Waitangi, waar in 1840 het verdrag tussen de Maori-stamhoofden en het Britse Rijk werd ondertekend. De Waitangi Treaty Grounds ligt aan een prachtige baai. Je vindt er het houtsnijwerk versierde Treaty House en de 35 meter lange oorlogskano ‘Ngatokimatawhaorua’, vernoemd naar de kano waarmee de eerste Maori-hoofdman Kupe Nieuw Zeeland ontdekte. Hij noemde het Aotearoa – land van de witte wolk.Witte wolken zien we ook als we inschepen bij Dolphin Discoveries. We maken een rondvaart door de Bay of Islands, met 144 schitterende eilandjes. Ook varen we door de ‘Hole in the Rock’. Tijdens de rondvaart komen dolfijnen meestal even een kijkje nemen en bestaat er de gelegenheid om te zwemmen met dolfijnen – een belevenis die je niet snel vergeet. ’s Middags melden we ons bij de camping, schitterend gelegen aan het water. We trekken onze sportspullen aan en joggen een kilometer of vier langs de Bay of Islands. ’s Avonds vullen we de verbrande calorieën aan in restaurant Only Seafood, op Marden Road in Paihia. We eten er fantastisch lekker; vooral het hoofdgerecht – vis met banaan – is verrukkelijk. Vanaf het restaurant is het nog een kwartiertje naar de camping – campertje aan de stroompaal, bedjes inrichten en slapen...

Doen: Cape Reinga Fly/Drive, www.saltair.co.nz
Hundertwasser toilet – Kawakawa, Trainspotters Cafe (Kawakawa), www.trainspottercafe.co.nz

De volgende ochtend moeten we al vroeg op het vliegveld van Kerikeri zijn, voor een vlucht naar Cape Reinga – de meest noordelijke vuurtoren van Nieuw-Zeeland; Abel Tasman noemde die kaap overigens Cape Maria van Diemen, naar de vrouw van de gouverneur in Indië. Het vliegtuigje biedt plaats aan 6 mensen en we doen allemaal koptelefoons op, zodat we elkaar kunnen verstaan. We vliegen over Ninety Miles Beach en genieten van een panorama van schuimend brekende golven. De piloot vertelt van alles over de omgeving. Even later landen we op een weiland, waar een busje ons over onverharde wegen naar Cape Reinga brengt. Vlakbij is een rots die een belangrijke rol speelt in het Maori-geloof: de ziel van elke overleden Maori verzamelt zich hier op Motu o Pao, voor z’n grote reis naar de Eeuwigheid begint... Deze plek is ook de ontmoetingsplaats van de Pacifische Oceaan en de Tasman Zee. De terugvlucht voert over het prachtige Bay of Islands; onder me zie ik iets zwemmen waarvan ik vermoed dat het een haai was. Vanaf Kerikeri zetten we koers naar Kawakawa: beroemd om z’n... openbare toiletgebouw. Kunstenaar Frederick Hundertwasser woonde 25 jaar in Kawakawa en ontwierp het openbare toiletgebouw. Hundertwassers allergie voor rechte lijnen komt hier goed tot uiting: het toiletgebouw golft en wiegt – een perfecte plek om even tot rust te komen. Midden op de hoofdstraat verraden rails dat hier regelmatig treinen rijden. We zien ze voorbijkomen vanaf het terrasje van ons lunchadresje: Trainspotters Café – een aanrader zijn hier de nacho’s.Vanaf Kawakawa haasten we ons naar Auckland: we moeten voor sluitingstijd aankomen, want fotograaf Maarten wil nog ‘even’ die jas in de uitverkoop scoren. We halen ’t ruimschoots – lastiger is ’t om de camping te vinden. In het aardedonker komen we aan; de pincode voor de slagboom vinden we in een envelop in de brievenbus. Wel handig om vooraf even te melden dat je wat later bent... Voor we gaan slapen moeten we eerst de camper ontstoffen: we blijken ’t hele stuk met het dakraam open te hebben gereden. Ook ’t onverharde stuk dat we na Kawakawa namen richting Auckland...

Gebied: Vulkanisch gebied Rotorua, www.rotoruaNZ.com
Doen: Helipro crater lakes views flight, www.helipro.co.nz, Te Puia, www.tepuia.com, Wai-O-TapuGeothermal Wonderland, www.mitai.co.nz

We beginnen de dag met fruitrepen en mueslirepen; hoogste tijd om weer boodschappen te doen. De camping is vol – tientallen campers staan hutjemutje, met als enige afscheiding een picknicktafel. Vanaf de camping rijden we naar Rotorua, een gebied met kristalheldere vulkanische meren, geisers en bubbelende modderpoelen. Het ruikt er voortdurend naar rotte eieren: zwavel! De ene dag erger dan de andere, afhankelijk van de wind. Onze eerste excursie is per helikopter; da’s net zo gewoon als een taxi: overal in Nieuw-Zeeland kun je ervoor terecht. Onze vlucht is boven de meren: Lake Rotorua, Lake Okataina, Lake Okareka en Lake Tarawera. Terug op aarde wandelen we naar Te Puia, dat bekend staat als New Zealand’s Maori Art and Crafts Institute. Je kunt zien hoe Maori’s houtsnijden en elke dag wordt er een paar een haka – oorlogskans – opgevoerd. Te Puia herbergt ook een aantal vulkanische bronnen, zoals de indrukwekkende Puhutu-geiser, die 20 tot 22 keer actief is: het kokende water spuit dan 30 meter hoog. Iets verderop ligt nog zo’n vulkanisch park: Wai-O-Tapu Geothermal Wonderland. De poelen hebben hier namen als Devil’s Home en Thunder Crater. Ronduit spectaculair is The Champagne Pool, 62 meter diep en het bubbelende water aan de oppervlakte heeft een temperatuur van 74 graden Celsius. De oranje kleur komt door arsenicum en sulfiet.Maori-cultuur opsnuiven kun je in het Mitai Maori Village, waar elke avond een toeristenshow wordt opgevoerd. Maori-krijgers arriveren per kano, hun gezichten beschilderd met originele tattoo’s, er wordt een haka-dans opgevoerd en ’s avonds is er een hangi-maaltijd: ondergronds bereid met hete stenen. Daarna kun je glimwormen zoeken in het donkere bos – beetje toeristisch allemaal, maar je moet ’t een keer gezien hebben.De camping bevind zich in Rotorua – we kamperen pal naast een groep van ANWB Kampeerreizen. Altijd gezellig om even een babbeltje te maken.

Doen: Zorb, www.zorb.com/rotorua, Hells Gate, www.hellsgate.co.nz

Vandaag hebben we een flinke etappe voor de boeg: van Rotorua naar Wellington is het zeven uur sturen. We staan vroeg op en bezoeken eerst nog de Zorb-locatie net buiten Rotorua. Hier kun je je in een gigantische skippybal van een berg af laten rollen. Je kunt ook kiezen voor de Hydro Zorb: dan wordt de skippybal gevuld met 50 liter water. De bal verandert daardoor in een soort wasmachine: duizelig, doorweekt en volledig gedesoriënteerd sta je weer beneden. We rijden ook nog even langs Hell’s Gate, een geothermische Spa waar je ook kunt modderbaden – dat levert je een lekker zacht huidje op, en je ruikt – tsja – naar rotte eieren. Maori’s doen dat op deze plek al 700 jaar. Bijzonder is de hete waterval, waar vroeger mannelijke Maori-baby’s werden gedoopt en waar Maori-krijgers zich wasten na strijdpartijen. Na Hell’s Gate haasten we ons de camper in – het is nog zeven uur sturen (460 km) naar Wellington. Onderweg doen we nog een koffiestop in het Hopin Stopin Café in Taupiri – niet te missen, want het is helemaal in Kermit-kleuren geschilderd. Ver na zonsondergang komen we aan in Wellington. Op de gps hebben we de camping ingevoerd – die zit in het plaatsje Lower Hutt, op 11 kilometer van de ferry – lekker makkelijk.

Gebied: Marlborough Sounds en Abel Tasman National Park, www.abeltasmancentre.co.nz
Doen: Eten in de Mussel Pot, Havelock, www.themusselpot.co.nz, Marahau Horse Treks, vlak bij de ingang naar Abel Tasman National Park

We zien onze ferry al van ver liggen, maar de bewegwijzering is niet optimaal. We moeten een paar keer draaien voor we ons bij het loket kunnen melden. We sluiten aan in de rij en even later rijden we de geopende snuit van de veerboot binnen. De bottocht duurt drie uur; 92 kilometer scheiden het Noorder- van het Zuidereiland. Vooral het laatste deel is prachtig, als we de Marlbrough Sounds doorvaren. Het gebied wordt gebruikt voor de oester- en mosselteelt en we zien dolfijnen boven het water uitspringen. Eenmaal op het Zuidereiland zetten we koers naar Havelock – daar is de ‘Mussel Pot’, een beroemd restaurant dat zich heft gespecialiseerd in mosselen. Onze lunch is voortreffelijk. Groenlipmosselen zijn zeker twee keer zo groot als onze Zeeuwse mossels. Na Havelock passeren we Nelson en bij Marahau ontmoeten we Brian, van Marahau Horse Treks. Brian is zo gek als een deur, woont in 4 caravans tegelijk (van eentje heeft-ie een bibliotheek gemaakt) en heeft 14 paarden waarmee hij excursies doet. Hij schiet in de lach als-ie mij ziet – ‘You’re só big’ – maar even later mag ik op Dale rijden: een Clydesdale. Een enorm paard. Onze rit voert over het strand van het Abel Tasman National Park. Behalve fotograaf Maarten, Brian en ik, rijdt ook Kate mee: een Britse backpackster die in 6 maanden de wereld rondreist en op het allerlaatste moment voeg of ze mee mocht. ’s Avonds kamperen we op Kaiteriteri Motorcamp, alleen de weg scheidt ons van de Tasman Zee. De zonsondergang is schitterend.

Gebied: Abel Tasman National Park, www.abeltasman.co.nz, West Coast, www.west-coast.co.nz
Doen: Zeekayakken, Website

Meteen na het ontbijt melden we ons om half acht bij de balie van Wilson’s, op drie minuten lopen van de camping. Wilson’s verzorgt onder andere tochten met zeekajaks. We treffen een Nederlandse instructeur – Sjors – die ons tijdens een full training session de fijne kneepje van het zeekajakken bijbrengt. We peddelen in anderhalf uur heen en terug naar de Split Apple Rock, een bijna volmaakt ronde rots die doormidden is gespleten.Terug bij de camping maken we foto’s van de collectie caravans die staan opgesteld voor het zomerseizoen: vaste gasten, in klassiekers, om je vingers bij af te likken. We scoren een take-away koffie en verlaten Kaiteriteri. Onze volgende stop is Greymouth, een rit van ruim vier uur. De wereldberoemde Pancake Rocks bij Punakaiki rijden we voorbij zonder ’t te merken – slecht bewegwijzerd en kennelijk zitten we ook niet erg op te letten. De westkust is 600 kilometers lang en nergens breder dan 70 kilometer. Van de veertien nationale parken van Nieuw-Zeeland liggen er vijf aan deze kust.Hoge bergen, gescherm, regenwoud en ruige stranden, grotten en rivieren: je vindt ’t hier allemaal. Qua populatie wonnen er niet meer dan 31.000 mensen. De camper parkeren we op de camping net buiten Greymouth. ’s Avonds Skypen we met onze familie in Nederland, met de computers van de camping. Thuis is het twaalf uur vroeger: we genieten ervan onze kinderen ook weer even te kunnen zien.

Gebied: Westcoast
Doen: Shantytown, www.shantytown.co.nz, Hokitika Jade Factory, www.jadefactory.com, Glacier Ht Pools Franz Jozef, www.glacierhotpools.co.nz

’s Morgens stoppen we de wasmachines op de camping vol en vlak voor we vertrekken naar Shantytwn, kan alles in de droogmachine. Shantytown is een nagebouwd goudzoekersstadje, zoals er langs de Westkust meer stadjes waren. Een oude stoomlocomotief rijdt ons naar een plek waar we zelf goud kunnen ‘pannen’ – succes verzekerd. En inderdaad: het lukt me om een paar snippertjes goud te vinden tussen het gruis en zand. Ik vol me een hele bink tot ik van personeelslid Mike hoor, dat-ie ze er zelf in heeft gestopt... Terug op de camping is de was droog – we kunnen naar onze volgende bestemming: Hokitaka. Daar zit een van de belangrijkste Jade-fabrieken, waar sierraden van dit groene gesteente worden gemaakt: een keihard materiaal, in Maori-taal pounamou. Zo hard, dat er bijvoorbeeld ook kogellagers van werden gemaakt. Tijdens een rondleiding horen we ook dat er verschillende soorten jade zijn, van verschillende zuiverheden. Alleen het beste jade wordt in de Hokitika Jade Factory verwerkt tot sierraden. In de winkel koop ik een hanger voor mijn vrouw, in een traditionele Maori-vorm die vriendschap betekent.

Na Hokitaka rijden we naar Franz Jozef. Daar vind je in een stuk oeroud regenwoud, de Glacier Hotpools: themabaden met eeuwenoud gletsjerwater. Omdat we daar voor sluitingstijd willen arriveren, gaat het gas op de plank. Maar halverwege worden we van de weg gehaald door een politieagent. Politiewagens blijken ook een achteruitradar te hebben, waarmee ze de snelheid van achteropkomend verkeer kunnen meten. Onze camper haalt in elk geval 129 km/u, waar honderd is toegestaan. De agent is een vrolijke vent en hoe zeer ik ook probeer de vriendelijke toerist uit te hangen, levert ’t ons toch een bekeuring op. Van 230 dollar – zo’n 120 euro. Binnen 28 dagen te voldoen. De Hotpools bevinden zich in een spectaculair pand dat lijkt te zijn opgebouwd van ijsblokken. Binnen bevinden zich drie baden: 36, 38 en 40 graden Celsius. Je kunt ook een private pool huren, die dan speciaal voor jou wordt gevuld. Heerlijk om weer op temperatuur te komen als je een dagje op de gletsjer bent geweest. Want daar staat Franz Jozef bekend om: het toeristische plaatsje ligt aan de voet van de Southern Alps, met zo’n 140 gletsjers. Twee gletsjers grenzen bijna aan der lager gelegen regenwouden rond het plaatsje: de Franz Jozef gletsjer en de Fox gletsjer. Er zijn allerlei excursies naar de enorme ijsmassa’s, de meeste per helikopter. Maar dan moet het zicht ook wel een beetje meewerken, want anders blijven de heli’s aan de grond.

Doen: Mountain Scenic Spectacular, Haast River Safari, www.haastriver.co.nz

Één blik uit de camper en ik weet genoeg: onze helivlucht gaat niet door. De bergen zijn gehuld in een dik wolkenpak. Aangekomen bij Helicopter Line horen we inderdaad dat de Mountain Scenic Spectacular, een 40 minuten durende tocht boven de Franz Jozef en Fox gletsjer niet doorgaat vanwege slecht zicht. Na een dampende bak cappuccino besluiten we richting Fox Glacier te rijden – daar moet je met de camper redelijk dichtbij kunnen komen. Vanaf de parkeerplaats is het een uurtje wandelen en dan staan we bij de voet van de gletsjer. Het ijs kleurt helderblauw, prachtig. Onze volgende stop is het kleine dorpje Haast. Daar kunnen we mee met de Haast River Safari: een vaartocht over de Haast-rivier, die op sommige plekken niet veel dieper is dan 15 centimeter. De vetpot heeft er geen moeite mee. Met snelheden tot 70 km/u razen we over het water. We zien watervallen, in een landschap waar ook films zijn opgenomen.Na deze excursie is de volgende stop Queenstown, het episch centrum van de actieve sporten, een magneet voor backpackende jongelui, uit alle windstreken. En dat zorgt voor een heel relaxed sfeertje in Queenstown. Iedereen is vrolijk, heeft een vriendelijk woord over voor iedereen, een beetje hippie-achtig. We verblijven drie dagen op Creeksyde Top 10 Holiday Park, de mooiste camping die we op onze reis zullen zien. Parkachtig ingericht, met grappige details; de Nederlandse eigenaar was eerst loodgieter in Nieuw-Zeeland – overal op het terrein vind je onderdelen terug, uit zijn oude vak, die nu op een ludieke manier onderdeel vormen van de camping. Creeksyde ontving bovendien de Green Globe, een onderscheiding op milieugebied.

Doen: Shotover Jet, www.shotoverjet.co.nz, Off Road Adventures Quad Biking, www.offroad.co.nz

AJ Hackett Kawarau Bungee, www.bungy.co.nzOp YouTube hád ik ’t al gezien: de Shotover Jet is een speedboat die met een ongelooflijke snelheid van 80 km/u door een smalle canyon raast en af en toe een 360 graden draai maakt, soms op niet meer dan een paar centimeter van de rotswand. Maar om zoiets live mee te maken... Je gelooft gewoon niet wat er gebeurt. De boot accelereert als een sportwagen, drift zijdelings door bochten en raast over vuistdiep water zonder de bodem te raken. En de manoeuvres: ongelooflijk wat de schipper – of beter: piloot! – uithaalt. ‘The World’s most exciting Jet Boat ride’, zeggen ze zelf. En dat klopt. Een attractie voor alle leeftijden: doen!‘s Middags gaan we met quads rijden: een soort van kleine tractortjes, met een 250cc-motortje. Digger heet onze instructeur en om te zien wat voor vlees-ie in de kuip heeft, moeten we eerst een paar oefenrondjes rijden op een grasveldje. Maarten en ik zijn niet bepaald beginners en toen we ‘m driften voorbij kwamen, wist Digger genoeg. We gaan een berg beklimmen. Even later rijden we langs diepe afgronden en genieten we van een spectaculair uitzicht. Speciaal voor de foto pakken we de schans ook nog even mee: keer op keer zweef ik door de lucht, de quad tussen m’n benen geklemd. Leuke hobby!

De volgende morgen word ik wakker met kriebels in m’n buik. Op het programma staat de Bungee: een sprong aan een stuk elastiek, vanaf de brug waar de bungeejump is uitgevonden in 1988: de Kawaraubidge, waaronder de rivier Kwarau stroomt, 43 meter lager. Na het ontbijt draaien we State Highway 6 op, richting Cromwell. Ik herken de brug meteen, borden langs de weg bevestigen dat we er zijn. Hewt AJ Hacket Bungee Centre wordt jaarlijks bezocht dor 400.000 toeristen – slechts 8 procent springt. Dat ik tot die 8 procent ga horen, staat van begin af aan vast. Vind ik zelf. Ik besluit om niet naar beneden te kijken als ik word vastgegespt, maar als ik eenmaal sta op het springplatform doe ik ’t toch. Wat een diepte! Beneden zie ik het gele rubberbootje dat ons straks zal oppikken, het is niet groter dan een paar centimeter. Ik krijg instructies van de jumpmaster en fotograaf Maarten belooft me m’n vrouw de groeten te doen. Tenminste: dat hoor ik ‘m vaag zeggen. Als in een soort trance hoor ik iemand aftellen in ’t Engels: five-four... Alle alarmsystemen in mijn lichaam gillen ‘Nee! Niet doen!’ In mijn hoofd, mijn buik. M’n knieën staan op slot, ik adem zwaar, mijn hart klopt in m’n keel. Het aftellen gaat door: three--two-one-bungee! Ik zet af, met alle kracht die ik in m’n benen heb. De wind suist door mijn haar, mijn daverende snelheid val ik omlaag... Tot het elastiek m’n val begint te dempen. En dan schiet ik weer omhoog, richting Maarten. Ik doe m’n duimen omhoog en hoop dat-ie die foto ook even maakt. Als ik even later omhoog loop, applaudisseren twintig Aziaten die me naar benden hebben zien tuimelen. Sommige willen met me op de foto, maar dat heeft misschien meer met mijn lengte te maken dan met mijn ‘heldendaad’...’s Avonds vieren we m’n overleving in The Buffalo Club, met een paar biertjes.

Doen: Shoppen in Christchurch, www.christchurch.com, Dolfijnexcursie vanaf Lyttelton Harbour, www.blackcat.co.nz, Ko Tane, Maori-voorstelling in Christchurch, www.kotane.co.nz

De Garmin-navigatie rekent uit dat we zeven uur nodig hebben om van Queenstown naar Christchurch te komen. Dat redden we bij lange na niet, ook omdat we de toeristische route kiezen: na rijksweg 6 over de 8. Na Omarama, pakken we de doodlopende rijksweg 80 (Mount Cook Road), om een glimp op te vangen van Mount Cook, met 3754 meter de hoogst berg van Nieuw-Zeeland. Eromheen staan zomaar 140 andere bergpieken boven de 2000 meter. Het is alsof er uit het water van Lake Pukaki een kartelige wand van graniet oprijst, overweldigend mooi. We zouden graag blijven, maar om ons vliegtuig te halen moeten we alweer terug. We draaien rijksweg 8 weer op en vervolgens kiezen we voor de toeristische route via de rijkswegen 79 en 77, langs kleine plaatsjes Geraldine, Mount Hutt en Darfield. Vlak voor Christchurch zien we grote vrachtwagens waar schapen en lammetjes worden uitgeladen, voor een grote veemarkt, de volgende dag – een indrukwekkend gezicht. ’s Avonds laat rijden we de camping op – de receptie is (opnieuw) dicht, maar de beveiligingsman weet van onze komst. Gelukkig.

De volgende ochtend pakken we de bus naar het centrum, twintig minuten. We stappen uit in het Cultural Precinct, de ‘altstadt’ van Christchurch. We zien een oud trammetje, afgeladen met toeristen. Schitterende gebouwen, opgebouwd uit grote rosblokken en natuurlijk de Cathedral. Ook de omgeving leent zich prima om lekker rustig rond te shoppen en qua musea kun je ook je hart ophalen. Op ons programma staat verder nog het havenplaatsje Lyttelton, waar we op de Norwich Quay inchecken voor onze Wildlife Cruise. De Black Cat is een grote catamaran, waarmee we op zee dolfijnen gaan zoeken, en mogelijk zelfs orka’s. Die laatste zien we niet, maar aan dolfijnen geen gebrek – ze springen uit het water, zwemmen zij aan zij met de boeg van onze boot en lijken de grootste lol te hebben – wij ook. Bij onze terugkomst in de haven zien we het Timeball Station, een voorbeeld van Victoriaanse techniek – er zijn er vijf in de hele wereld. Als de bal uit de mast naar beneden valt, was dat voor zeelui het teken dat een nieuw uur was aangebroken. Een klok dus, in gebruik van 1876 tot 1934.’s Avonds vermaken we ons bij Ko Tane, een Maori-voorstelling in het Willowbank Wildlife Reserve: een dierentuin dus. Daar kun je overigens ook kiwi’s zien: de nachtvogel die in Nieuw-Zeeland een belangrijke rol speelt. De Ko Tane leert je over het leven van de Maori’s op het Zuidereiland.

Dat was ook meteen het laatste wat we opsnuiven van Nieuw-Zeeland – de volgende morgen staat een binnenlandse vlucht gepland naar Auckland en daarvandaan vliegen we in 12 uur naar Kuala Lumpur en vervolgens in 12 uur naar Amsterdam. Het zit erop...